Dogoterapia - Terapia niosąca radość

Dogoterapia

Dogoterapia to wspomaganie rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez zabawy i ćwiczenia z odpowiednio wyszkolonymi psami, dobrane do indywidualnych możliwości i potrzeb chorych.

Ta metoda terapii kontaktowej nie tylko przyczynia się do przywracania sprawności, ale poprzez bezpośredni kontakt z psem rozwija sferę emocjonalną. Dla osób w niej uczestniczących stanowi przede wszystkim doskonałą zabawę. Dlatego też dogoterapia skierowana jest nie tylko do osób niepełnosprawnych, ale także samotnych (np. w domach opieki społecznej czy w domach dziecka), u których kontakt z psem wywoła uśmiech, przyniesie radość i pozwoli na poprawę samopoczucia.

Uniwersalność dogoterapii opiera się na możliwości wykorzystania psa jako czynnika zwiększającego motywację do pracy. Odnosi się to zarówno do ćwiczeń rehabilitacyjnych, jak również wysiłku intelektualnego. Pies dodaje wiary w siebie, pewności w postępowaniu. Praca z nim wspomaga rehabilitację ruchową (zwiększenie zakresu ruchu, rozwijanie ogólnej sprawności), kształtuje umiejętności, rozwija spostrzegawczość, zwiększa skupienie uwagi, uczy samodzielności. Ważne jest, że pies wzbudza u małych pacjentów same dobre uczucia, łamie bariery, nad których pokonaniem terapeuci nieraz pracowali od lat. Związek z psem polega na całkowitej akceptacji, bez osądzania. Dzieci nie czują się inne, a ciepłe spojrzenie i muśnięcie mokrym nosem czy radosne machnięcie ogonem pomagają w trudnych chwilach, w samoakceptacji. Pies jest uniwersalnym terapeutą, niezależnie od schorzenia przyniesie pociechę, uspokojenie, umożliwi być może na chwilę skupienie uwagi, rozśmieszy i rozbawi, zainteresuje, zmotywuje do ćwiczeń fizykoterapeutycznych, złamie opór i złość. Łatwo się nie poddaje, no i się nie obraża. Pies po prostu kocha człowieka takim, jakim jest.

Psu pracującemu z dziećmi stawia się szczególne wymagania. Nie może wykazywać agresji. Musi lubić głaskanie, dotykanie i przytulanie, być pogodny i o miłym usposobieniu, kontrolowalny i przewidywalny. W zespole ze swoim przewodnikiem nie może być zawodny, a swoją postawą powinien reprezentować rozumne posłuszeństwo. Aby to osiągnąć niezbędne jest odpowiednie wychowanie psa i socjalizacja w różnorodnych warunkach, także w hałasie, krzyku, w tłumie, wśród przewracających się przedmiotów. W pracy psa-terapeuty przydatna jest umiejętność aportowania, pokonywania fizycznych przeszkód, jak np. ławek, materacy, poruszania się po gumowych powierzchniach, ruchomych schodach, jeżdżenie windą, chodzenie przy wózku inwalidzkim oraz umiejętność jazdy w samochodzie. Często wymienia się rasy szczególnie predysponowane do pracy terapeutycznej, jednakże największe znaczenie mają cechy charakteru konkretnego psa - jego łagodność, chęć do pracy, cierpliwość, zrównoważenie, mała wrażliwość na ból, tolerancja wobec innych psów, umiejętność skupienia uwagi na człowieku.